Skip to content

Know-why

samenwerking 3Als we crowd- en wiki-achtige dingen even buiten beschouwing laten (heel onderverstandig!), dan zijn er eigenlijk maar vier soorten samenwerking:

1. Samenwerking op basis van een rolverdeling. Vanuit een benoemde toegevoegde waarde en een benoemde verantwoordelijkheid draagt iedereen bij aan het gezamenlijke succes. Deze vorm van samenwerking noemen we meestal partnerschap. Let wel: Niet elke vorm van samenwerking die we partnerschap noemen, voldoet aan dit criterium.

2. Samenwerking op basis van kwaliteitsafspraken. We spreken af dat iemand kwaliteit levert. Kwaliteit is fit for purpose, het sluit aan op het gezamenlijke doel. Deze vorm noemen we meestal vakmanschap. Merk op: een echte vakman vraagt nooit: wat wil je hebben, maar altijd: waar is het voor? Hij wil het doel kennen, fit for purpose tenslotte.

3. Samenwerking op basis van afspraken. Iemand ontwerpt de samenwerking en alle anderen doen wat ze moeten doen. Op de ontwerper na, vraagt niemand zich af of al die spraken ook leiden tot het beoogde doel/succes. Iedereen houdt zich “gewoon” aan de afspraken, er zijn geen straffen of beloningen nodig.

4. Samenwerking op basis van eigenbelang. De samenwerking wordt eerst uitonderhandeld en daarna vastgelegd in contracten. Wie niet levert volgens contract, betaalt een boete, wie dat wel doet krijgt een bonus, alles afhankelijk van het contract. Iedereen acteert op basis van eigenbelang, als het voordelig is om je niet aan het contract te houden, betaal je lachend de boete.

Bij de eerste twee vormen denkt iedereen mee. Iedereen probeert zo goed mogelijk bij te dragen aan het gezamenlijke succes. Van de deelnemers wordt dan ook, naast know-how, een heleboel know-why verwacht. Bij de laatste twee vormen is know-why niet van belang, men doet, vrijwillig of uit eigenbelang, wat er is afgesproken. Een beetje know-how en vooral veel know-what is voldoende. Rijnlands denken is gebaseerd op de eerste twee vormen van samenwerking, Anglo-Amerikaans op de vierde. Bij de vierde vorm bestaat know-why heel erg uit egoïsme en heet know-what contractkennis.

IT-organisaties moeten bepalen hoe ze willen bijdragen aan het succes van de onderneming. Als ze alleen facilitair willen leveren, is vorm drie genoeg en dan heeft IT geen know-why nodig. Als informatiemanager mag je hopen (en moet je stimuleren!) dat IT voor een combinatie van 1 en 2 kiest. Dan heeft IT een heleboel know-why nodig, kennis van de business-strategie bijvoorbeeld. Andersom werkt vaak ook: Als je IT voortdurend meeneemt in know-why discussies, lok je ze vanzelf naar de eerste twee vormen van samenwerken.

Oh ja, als je kiest voor vorm vier, dan heb je geen concurrentie meer nodig. Dan prijs je jezelf vanzelf uit de markt. Know-why?

 

Natuurlijk is know-why bij uitstek een competentie van de informatiemanager.

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: